شکفه

شکفه . [ ش ِ ک َ ف َ / ف ِ ] (اِ) مخفف شکافه . زخمه . مضراب . (یادداشت مؤلف ) : نوشم قدح نبید نوشنجه هنگام صبوح ساقیان رنجه خنیاگر ایستاد و بربطزن از بس شکفه شده در اشکنجه . منوچهری .

شکفه . [ش ِ ک ُ ف َ / ف ِ ] (اِ) شکوفه . (ناظم الاطباء). مخفف شکوفه که گل درخت میوه دار باشد. (برهان ) : گویی که گیا قابل جان شد که چنین شد روی گل و چشم شکفه تازه و بینا. مسعودسعد. ای شکفه ٔ شاخسار جیب گشاده چو صبح ساخته گوی انگله دانه ٔ در خوشاب . خاقانی . بر فلک بین که پی نزهت عیدی ملک صدهزاران شکفه ماحضر آمیخته اند. خاقانی . ♦ پرشکفه ؛ با شکوفه ٔبسیار. غرق شکوفه : چو باغ پرشکفه مجلس تو خرم باد به روی غالیه زلفان یاسمین غبغب . فرخی .