شیر خوردن

شیر خوردن . [ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) مکیدن شیر. (ناظم الاطباء). رضع. (دهار). مکیدن شیر از پستان . رضاعت . خوردن طفل و جز او شیر را. (یادداشت مؤلف ): ملج ؛ شیر خوردن کودک . ملق ؛ شیر خوردن شتربچه . (تاج المصادر بیهقی ). دغل ؛ شیر خوردن بزغاله . (دهار) : شیر خور و آنچنان مخور که به آخر زو نشکیبی چو شیرخواره ز پستان . منوچهری . گر برادر همچو حاتم شیر خورد هر کجا مرغی است کی انجیر خورد. عطار. طفل گیا شیر خورد، شاخ جوان گو ببال ابر بهاری گریست طرف چمن گو بخند. سعدی . ♦ امثال : با هم شیر نخورده ایم . (امثال و حکم دهخدا).