شیرین بهانه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شیرین بهانه . [ ریم ْ ب َ ن َ / ن ِ ] (ص مرکب ) که بهانه ٔ خوش و دلپسند بیاورد : از بس دهان تنگ تو شیرین بهانه است . صائب تبریزی (از آنندراج ). هر دم هزار بوسه طلب را به گفتگوی وامی کند ز سر لب شیرین بهانه اش . صائب تبریزی (از آنندراج ).