شیرین دهان

شیرین دهان . [ دَ ] (ص مرکب ) شیرین دهن . آنکه با حلاوت و دلنشینی سخن گوید. (یادداشت مؤلف ) : توان گفتن به مه مانی ولی ماه نپندارم چنین شیرین دهان هست . سعدی . حکایت از لب شیرین دهان سیم اندام تفاوتی نکند گر دعاست یا دشنام . سعدی . توبه را تلخ می کند در حلق یار شیرین دهان شورانگیز. سعدی . هر دم به تلخ کامی ما خنده می زند شکّرلبی که از همه شیرین دهان تر است . فروغی بسطامی . رجوع به شیرین دهن و شیرین زبان و شیرین سخن شود. ◄ شیرین دهان ؛ (اِ مرکب )مقلوب دهان شیرین : شیرین دهان آن بت عیار بنگرید دُر در میان لعل شکربار بنگرید. سعدی .