شیرین دهن

(دَ هَ) (ص مر.) خوش سخن.<br>

(دَ هَ) (ص مر.) خوش سخن.

شیرین دهن . [ دَ هََ ] (ص مرکب ) شیرین دهان . (یادداشت مؤلف ). آنکه در دهان وی حلاوت باشد. (ناظم الاطباء). ◄ آنکه با حلاوت سخن گوید. (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین ) : سهل باشد سخن سخت که خوبان گویند جور شیرین دهنان تلخ نباشد بردن . سعدی . من بنده ٔ بالای تو شمشادتنم فرهاد تو شیرین دهن خوش سخنم . سعدی . ◄ آنکه دهانش زیبا باشد. (فرهنگ فارسی معین ). کنایه است از معشوقه ٔ زیبا و دلربا و شیرین زبان . (از یادداشت مؤلف ) : اجرها باشدت ای خسرو شیرین دهنان گر نگاهی سوی فرهاد دل افتاده کنی . حافظ. عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدا ما همه بنده و این قوم خداوندانند. حافظ. گفت حافظ من و تو محرم این راز نه ایم از می لعل حکایت کن و شیرین دهنان . حافظ. رجوع به شیرین دهان شود. ◄ شیرین دهن ؛ (اِ مرکب ) مقلوب دهن شیرین . دهان شیرین . دهان زیبا و خوش بیان : در وصف نیاید که چه شیرین دهن است آن این است که دور از لب و دندان من است آن . سعدی . رجوع به شیرین دهان (اِ مرکب ) شود.