شیرین زبانی

شیرین زبانی . [ زَ] (حامص مرکب ) بلاغت و فصاحت و خوشی گفتار. (ناظم الاطباء). صفت شیرین زبان . خوش سخنی و شیرین بیانی . خوشی وشیرینی و لطف سخن . (از یادداشت مؤلف ) : جهان را همه فتنه ٔ خویش کرده به نیکوخصالی و شیرین زبانی . فرخی . وگر کمترم من از ایشان به معنی از ایشان فزونم به شیرین زبانی . منوچهری . بر او خواند شعری به الفاظ تازی به شیرین معانی و شیرین زبانی . منوچهری . بپرسیدش اول به آواز نرم به شیرین زبانی دلش کرد گرم . نظامی . کجا شیرین و آن شیرین زبانی به شیرینی چو آب زندگانی . نظامی . نباید کز سر شیرین زبانی خورد حلوای شیرین رایگانی . نظامی . به شیرین زبانی و لطف و خوشی توانی که پیلی به مویی کشی . سعدی . همه عمر تلخی کشیده ست سعدی که نامش برآید به شیرین زبانی . سعدی . به شیرین زبانی توان برد گوی که پیوسته تلخی بردتندخوی . سعدی . تو شیرین زبانی ز سعدی بگیر ترش گوی را گو به سختی بمیر. سعدی . ♦ شیرین زبانی کردن ؛ گفتن سخنان خوش و دل انگیز. گفتن سخنانی که شنونده را خوش آید : هم بود شوری درین سه بی خلاف کاین همه شیرین زبانی می کند. سعدی .