شینه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شینه . [ ن َ / ن ِ ] (اِ) نوعی از نای . (ناظم الاطباء).
شینه . [ ن َ ] (اِخ ) دهی است از بخش مرکزی شهرستان کرمانشاه . سکنه ٔ آن ١٧٠ تن . آب از رودخانه ٔ آهوران . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٥).
شینه . [ ن َ ] (اِخ ) دهی است از بخش حومه شهرستان سنندج . سکنه ٔ آن ١٥٠تن . آب از چشمه . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٥).