صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۲۱

خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟ از دم گرم که آب گهرش سوخته است؟ تا چه گستاخی ازان طوطی خط سرزده است که لب چون شکرت بال و پرش سوخته است؟ هیچ اندیشه ز خورشید قیامت نکند هر که از داغ عزیزی جگرش سوخته است دیدن دامن‌تر چند شود دوزخ من؟ ای خوشا لاله که دامان ترش سوخته است می‌زند موج ز خاکستر او آب حیات هر دلی را که فروغ گهرش سوخته است دل پر داغ من از سردی دوران، ماند به درختی که ز سرما ثمرش سوخته است اشک در پرده دل سوخت ز سوز جگرم جای رحم است بر آن گل که زرش سوخته است خنک آن سینه که از شعله بی‌پروایی آرزوهای جهان در جگرش سوخته است باز چون شعله جواله ندارد آرام گر چه پروانه ما بال و پرش سوخته است دوری بحر مرا سوخت، خوشا آن غواص که نفس در دل بحر گهرش سوخته است می‌رسد سوخته جانی به مراد دو جهان که مراد دو جهان در نظرش سوخته است این قدر داغ دل لاله جگر سوز نبود بر دل گرم که یارب جگرش سوخته است؟ در طریقت کسی از گرمروان در پیش است که درین راه، نفس بیشترش سوخته است دامن دشت جنون بی‌اثر مجنون نیست لاله دستی است که در زیر سرش سوخته است گر چه یاقوت نمی‌سوزد از آتش صائب لاله از آتش گلها جگرش سوخته است