صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۷۴

صبح میخانه نشینان کف دریای می‌است شفق باده کشان چهره حمرای می‌است تا سیه مست نگردیم پشیمان نشویم ساحل توبه ما در دل دریای می‌است با دلی چون دل شب، می‌روم از انجمنی که گل صبح در او پنبه مینای می‌است نیست جز باد به کف ساحل هشیاری را صدف گوهر مقصد دل دریای می‌است چاک در پیرهن یوسف عقل افکندن چشمه کاری است که در دست زلیخای می‌است زر به زر داد هر آن کس می‌گلرنگ خرید زردرویی نکشیدن گل سودای می‌است چه عجب غنچه تصویر شود شادی مرگ؟ در حریمی که نسیمش دم گیرای می‌است بروای عقل، کله گوشه همت مشکن کاین قیامی است که بر قامت رعنای می‌است چشم صائب ز تماشا قدح خون گردید این چه رنگ است که با لاله حمرای می‌است