صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۸۰

پاک شد دل چو به آن آینه سیما پیوست سیل ناصاف نماند چو به دریا پیوست می‌کشد سلسله موج به دریا آخر وقت دل خوش که به آن زلف چلیپا پیوست مادر از دامن فرزند نمی‌دارد دست طعمه خاک شودهر که به دنیا پیوست سیل چون پهن شود، خرج زمین می‌گردد جای رحم است بر آن دل که به صد جا پیوست هر که دارد نظر پاک، نماند به زمین سوزن از دیده روشن به مسیحا پیوست دورگردست ز افسردگی خویش همان گر به ظاهر کف بی‌مغز به دریا پیوست دست در دامن خورشید زند چون شبنم هر که صائب به دل و دیده بینا پیوست