صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۹۰

نقطه اشک سراسیمه و شیدایی کیست؟ الف آه کمر بسته رعنایی کیست؟ شور بلبل ز نمکدان که برمی خیزد؟ عرق چهره گل پرتو زیبایی کیست؟ قمری از زلف که این طوق به گردن دارد؟ جلوه سرو برآورده رعنایی کیست؟ پای مجنون به گل از اشک غزالان مانده است دشت، دامان گل از آبله فرسایی کیست؟ هر که را می‌نگرم حلقه بیرون درست تا سر زلف تو در پنجه گیرایی کیست؟ همه شب من دل خود می‌خورم از تنهایی تا خیال تو انیس شب تنهایی کیست؟ ابر با جلوه خورشید قیامت چه کند؟ دامن دشت جنون پرده رسوایی کیست؟ مژه شوخ تو آرام ندارد امروز تا دگر در پی تاراج شکیبایی کیست؟ پرده از چهره اندیشه نما افکنده است دیگر آن آینه رو در پی رسوایی کیست؟ ماه در ابر تنک جلوه دیگر دارد ورنه آن زلف سیه پرده بینایی کیست؟ گذری نیست که دامی نکشیده است آنجا یارب آن زلف به قصد دل هر جایی کیست؟ همه شب خون سیه می‌چکد از مژگانش خامه صائب سودازده سودایی کیست؟