صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۰۵

تلخی می‌به گوارایی دشنام تو نیست دزدی بوسه به شیرینی پیغام تو نیست یوسف از قافله حسن تو غارت زده‌ای است کسی امروز ز خوبان به سرانجام تو نیست قمریان پاس غلط کرده خود می‌دارند ورنه یک سرو درین باغ به اندام تو نیست دیده شبنم ازان بر رخ گل آسوده است که خبردار ز رخساره گلفام تو نیست از لب خویش مگر بوسه ستانی، ورنه ساغری در خور لبهای می‌آشام تو نیست این چه شرم است که خورشید فلک جولان را جرأت بوسه گرفتن ز لب بام تو نیست قطره در خون زند آن صید که وحشی از توست دانه از دل خورد آن مرغ که در دام تو نیست گر چه خورشید تو در پرده شرم است نهان ذره‌ای نیست که شرمنده انعام تو نیست خود مگر از در انصاف درآیی، ورنه جذبه شوق حریف دل خود کام تو نیست می‌شود روزی دندان ندامت خونش هر عقیقی که سویدای دلش نام تو نیست گر چه از حلقه به گوشان قدیم است ترا صائب دلشده شرمنده انعام تو نیست