صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۲۸

دل ازان زلف چلیپا نتوانست گذشت طفل از دام تماشا نتوانست گذشت سوز ما را نتوان کرد به مجنون نسبت هیچ مرغی ز سرما نتوانست گذشت دامن از خار علایق نتوان آسان چید سیل از دامن صحرا نتوانست گذشت گر چه از فاختگان یافت پر و بال عروج سرو ازان قامت رعنا نتوانست گذشت عاقبت سرد به جان کندن بسیار گذاشت آن که گرم از سر دنیا نتوانست گذشت دامن دولت جاوید به دستی افتاد که ز دریوزه دلها نتوانست گذشت دیده از روی نکویان که تواند برداشت؟ که ز خورشید، مسیحا نتوانست گذشت صائب از خوردن می‌گر چه دلش گشت سیاه لاله از باده حمرا نتوانست گذشت