صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۶۴

خراب حالی ما از درازی دست است ز همت است که دیوار ما چنین پست است ز نوبهار جهان رنگ اعتدال مجوی که عندلیب تهیدست و غنچه زرمست است دل تو چون گل رعنا دو رنگ افتاده است وگرنه حسن خزان و بهار یکدست است خلاصی دل ازان زلف آرزوی خطاست که مرغ، بی‌پر و بال است و کوچه بن بست است به زهد خشک قناعت نمی‌توان کردن کنون که هر سر خاری پیاله در دست است حساب دین و دل از ما به حشر اگر طلبند بهانه‌ای چو سر زلف یار در دست است نبست غنچه منقار عندلیبان را فغان که چاشنی نوشخند گل پست است چو غنچه سر به گریبان کشیده‌ام صائب ز بس به چشم من این سقف نیلگون پست است