صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۶۷

مرا ز پیر خرابات نکته‌ای یادست که غیر عالم آب آنچه هست بر بادست گنه به ارث رسیده است از پدر ما را خطا ز صبح ازل رزق آدمیزادست فروغ صبح شکرخند را دوامی نیست خوشا کسی که به زهر عتاب معتادست مپوش چشم درین خاکدان ز رخنه دل که این دریچه به جنت مقابل افتادست علاج نیش ملامت نمی‌توانم کرد مرا که سینه ز پیکان حصار فولادست به طوق فاخته دارد علاقه خلخال فسانه‌ای است که سرو از تعلق آزادست بلاست وصل چو دل بیقرار می‌افتد ز قرب شعله نصیب سپند فریادست توان به خامشی از عمر کام دل برداشت کمند آهوی رم کرده، خواب صیادست چرا به نعل بها جان نداد گلگون را؟ به خون گرم تپیدن سزای فرهادست سماع طایر بسمل بلند می‌گوید که صبح عیدی اگر هست، تیغ جلادست به یک دو مصرع بی‌مغز، کلک صائب را دلش خوش است که داد سخنوری دادست