صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۷۱

بنای صبر که همسنگ کوه الوندست به یک اشاره موی میان او بندست کجا ز دامن این دشت می‌تواند رفت؟ ز چشم آهو، مجنون ما نظر بندست به یک اشاره گره می‌گشاید از ابرو فغان که بند قبای تو سست پیوندست قسم به مصحف خط غبار عارض تو که پیش خط دلم از زلف بیشتر بندست گلوی خامه ز وصفش چو شمع می‌سوزد چه چاشنی است که با آن دهان چو قندست به توتیا نکنم چشم التفات سیاه به خاک پای تو چشمی که آرزومندست تلاش بوسه نداریم چون هوسناکان نگاه ما به نگاهی ز دور خرسندست به پاره دل و لخت جگر قناعت کن که نان خلق گلوگیرتر ز سوگندست