صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۸۰

به لب مباد رهش ناله‌ای که بی‌اثرست گره شود به گلو گریه‌ای که بیجگرست گل نمک به حرامی است تیره روزی داغ شکسته رنگی خون از خمار نیشترست لبش به حرف عتاب آشنا نگردیده است هنوز آتش یاقوت، مفلس شررست کدام فتنه گر امشب درین چمن بوده است؟ که رخت لاله پر از خون و گل شکسته سرست نمک ز خنده گل برده است گریه من ز چشم بی‌ادبم باغبان باغ ترست کسی که پاس نفس چون حباب نتواند همیشه چون صدف هرزه خند بی‌گهرست شکایت از ستم چرخ ناجوانمردی است که گوشمال پدر خیرخواهی پسرست نخورده‌ام به دل شبنمی درین گلشن چو خون لاله و گل خون من چرا هدرست؟ هزار طاقت ایوب می‌شود کمری چه دستگاه سرین و چه پیچش کمرست لبی که از نفس بوسه رنگ می‌بازد چه جای جلوه تبخاله‌های بد گهرست؟ سپر فکند فلک پیش آه من صائب علاج دشمن غالب فکندن سپرست