صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۸۳

سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست چه عشرتی است که پروانه کم، چراغ پرست ز هرزه خندی گل غنچه بی‌دماغ شده است ز دست قهقه مینا دل ایاغ پرست فتاده است به روی گل و ز شوق هنوز لب پر آبله شبنم از سراغ پرست اگر به مرکز خود حق قرار می‌گیرد تو فکر دل کن و فارغ نشین که داغ پرست حیا نمی‌دهدم فرصت سخن صائب دلم ز شکوه این باغبان و باغ پرست