صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۸۸

چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست مدام ساغرش از صاف عیش لبریزست به خال گوشه ابروی او مبین گستاخ که چون ستاره دنباله دار خونریزست فغان که نرگس بیمار خوبرویان را شکستن دل ما چون شکست پرهیزست همیشه در دل فرهاد می‌کند جولان چه شد که دامن شیرین به دست پرویزست زمان حسن قدیم ترا که می‌داند؟ که آسمان یکی از سبزه‌های نوخیزست ز آتش نفس گرم ما خطر دارد چو خار، محتسب شهر اگر چه سر تیزست ز آسمان کهنسال دلخراش ترست اگر چه سبزه رخسار یار، نوخیزست ز سنگ، چشمه خون می‌کند روان صائب ز بس که درد دل من سرایت آمیزست