صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۹۱

منم که دام بلایم رهایی قفس است وداع زندگیم در جدایی قفس است نمی‌توان به زر گل مرا به دام آورد ز بیضه مرغ دل مرا هوایی قفس است هنوز در گره غنچه است نکهت گل چه وقت چاک گریبان گشایی قفس است؟ مقیدان همه از تنگی قفس نالند منم که ناله‌ام از دلگشایی قفس است ز چوب خشک مگویید گل نمی‌روید شکست بال، گل آشنایی قفس است چو کعبه گرد قفس طوف می‌کند شب و روز دگر چه چون دل صائب فدایی قفس است؟