صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۹۵

دل رمیده ما از نظاره در پیش است ز شوخی آتش ما از شراره در پیش است نظاره تابع میل دل است در معنی ز دل اگر چه به ظاهر نظاره در پیش است نمی‌شود ز نظر چشم شوخ او غایب به هر طرف که روم این ستاره در پیش است خزان ز جمع دل پاره پاره فارغ شد مرا همان جگر پاره پاره در پیش است نرفت چون به گداز از فراق، دانستم که جان سخت من از سنگ خاره در پیش است اشاره فهم نه‌ای، ورنه پیش اهل نظر ز گفتگوی صریح این اشاره در پیش است ز بحر عشق گرفتم کنار، ازین غافل که در کنار، غم بیکناره در پیش است به گرد اهل توکل کجا رسی زاهد؟ ترا که صد گره از استخاره در پیش است به خاکساری اگر پیش می‌رود ره عشق گل پیاده ز سرو سواره در پیش است فغان که از من هشیار در طریق طلب هزار مرحله مست گذاره در پیش است نمی‌رسد چو به آن زلف دست من صائب چه سود ازین که دل از گوشواره در پیش است؟