صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۰۵

جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است فضای بادیه بر چشم راهبر تنگ است ز آفتاب جهانتاب، شکوه‌ات بیجاست ترا که کاسه دریوزه چون قمر تنگ است به جوش مستی ما ظرف آسمان چه کند؟ که لامکان به روانهای بیخبر تنگ است به بوسه‌ای دل ما شاد کن در آخر حسن که وقت ما و توای نازنین پسر تنگ است سیه ز تنگی جا گشت خون لاله من فضای دست بر این آتشین جگر تنگ است به آسمان چه گریزی ز عشق بی‌زنهار؟ که دست تیغ درازست و این سپر تنگ است به وسعت نظر از رزق صلح کن زنهار که صاحبان زر و سیم را نظر تنگ است میان بادیه در تنگنای زندانی ترا که دایره خلق در سفر تنگ است چه سود قرب کریمان خسیس طبعان را؟ که سوزن ار چه ز عیسی بود، نظر تنگ است کجا در آن دل سنگین کند سرایت آه؟ که رشته پر گره و کوچه گهر تنگ است برون میار سر از کنج آشیان صائب که رشته کوته و میدان بال و پر تنگ است