صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۱

یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا از فروغ چشم خورشید قیامت کن مرا تا به کی گرد خجالت زنده در خاکم کند؟ شسته رو چون گوهر از باران رحمت کن مرا خانه آرایی نمی‌آید ز من همچون حباب موج بی‌پروای دریای حقیقت کن مرا استخوانم سرمه شد از کوچه گردی‌های حرص خانه دار گوشه چشم قناعت کن مرا چند باشد شمع من بازیچه باد فنا؟ زنده جاوید از دست حمایت کن مرا بهر تعمیر گهر گرد یتیمی لایق است از غبار خاکساری‌ها عمارت کن مرا خشک بر جا مانده‌ام چون گوهر از افسردگی آتشین رفتار چون اشک ندامت کن مرا گر چه در صحبت همان در گوشه تنهائیم از فراموشان امن آباد عزلت کن مرا از خیالت در دل شبها اگر غافل شوم تا قیامت سنگسار از خواب غفلت کن مرا بی‌طفیلی نیست مهمانخانه اهل کرم با سیه رویی به کار اهل جنت کن مرا گر ندانم قدر تلخی‌های شورانگیز عشق زهر در کام از شکرخند حلاوت کن مرا در خرابی هاست چون چشم بتان تعمیر من مرحمت فرما ز ویرانی عمارت کن مرا (خال عصیان برنمی تابد دل خونین من لاله بی‌داغ صحرای قیامت کن مرا) از فضولی‌های خود صائب خجالت می‌کشم من که باشم تا کنم تلقین که رحمت کن مرا؟