صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۱۹

ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است ز چشم شیر، نیستان من چراغان است دلی که نقش تعلق به خود نمی‌گیرد اگر به دست فتد، خاتم سلیمان است پیاله‌ای که ترا وا رهاند از هستی اگر به هر دو جهان می‌دهند، ارزان است شکسته دل نتوان کرد خردسالان را وگرنه شهر به دیوانه تو زندان است گرفته است غم آب و دانه روی زمین ز فکر رزق، جهان یک دل پریشان است کباب مست مرا بی‌نمک به بزم آرید پیاله تا به لبش می‌رسد، نمکدان است کباب سوخته را اشک نیست، حیرانم که چون ز خون دل من جهان گلستان است درین بساط، چراغی که از نسیم فنا به جان خویش نلرزد چراغ ایمان است ز پاس شرم تو تن داده‌ام به بند لباس وگرنه حلقه فتراک من گریبان است مریز آب رخ خود برای نان صائب که آبرو چو شود جمع، آب حیوان است به چرب نرمی دشمن مرو ز ره صائب که دام مکر درین خاک نرم پنهان است