صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۲۶

صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است درین غبار همان بر صفای خویشتن است هنوز می‌چکد از چهره تو آب حیات هنوز سرو قدت در هوای خویشتن است اگر چه حسن تو از خط شده است پا به رکاب سبک عنانی زلفت به جای خویشتن است هنوز گردش چشم‌تر است دور بجا هنوز گوش تو مست نوای خویشتن است هنوز آن صف مژگان ز هم نپاشیده است هنوز چشم تو محو لقای خویشتن است هنوز مرکز حسن است خال مشکینت هنوز زلف تو زنجیر پای خویشتن است هنوز لطف بجا صرف می‌شود بیجا هنوز رنجش بیجا به جای خویشتن است نبسته است به زنجیر پای ما را عشق قلاده سگ ما از وفای خویشتن است ز تنگنای صدف بی‌حجاب بیرون آی که گوهر تو نهان در صفای خویشتن است دماغ بنده نوازی نمانده است ترا وگرنه بندگی ما به جای خویشتن است ز آشنایی مردم حذر کند صائب کسی که از ته دل آشنای خویشتن است