صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۵

نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا ترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا داغ دارد شعله سرگرمیم خورشید را می‌شود روشن چراغ کشته بر بالین مرا شد دو بالا حرص دنیای من از قد دوتا در فلاخن گشت این خواب سبک، سنگین مرا دشمن خونخوار از تیغ زبانم ایمن است چون گل بی‌خار، منتهاست بر گلچین مرا حسن بی‌اندازه را حیرت سزاوارست و بس بس بود فهمیدگی از مستمع، تحسین مرا چون سپر تا چند در میدان جانبازان عشق طعمه شمشیر سازد جبهه پرچین مرا این سر پر شور کز قسمت نصیب من شده است زود خواهد کرد با منصور، هم بالین مرا شورش مجنون من از کوه غم ساکن نشد کی تواند داد سنگ کودکان تسکین مرا؟ داغ نومیدی مرا از لاله زاران خوشترست چشم بر روزن بود از خانه رنگین مرا زهره می‌بازد عقاب از خنده مستانه‌ام من نه آن کبکم که صید خود کند شاهین مرا رزق دندان ملامت می‌شود صائب لبش همچو خون مرده هر کس می‌کند تلقین مرا