صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۵۳

کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است چو خضر غوطه به سر چشمه بقا زده است ز عطسه غنچه نشکفته در چمن نگذاشت به کاکل که شبیخون دگر صبا زده است؟ نموده است گل آلود آب حیوان را به زیر تیغ تو هر کس که دست و پا زده است به چشم سخت فلک آب رحم می‌گردد کدام سنگدل آتش به کشت ما زده است؟ به باد رفت سر غنچه تا دهن وا کرد که خنده‌ای ز ته دل به مدعازده است؟ ز آفتاب حوادث کباب زود شود کسی که خواب به سر سایه هما زده است سفینه‌ای است درین بحر بیکنار مرا که تخته بر سر تدبیر ناخدا زده است ز خون بی‌ادب خویش می‌کشم خجلت که بوسه بر کف پای تو چون حنا زده است به سعی وا نشود دل، وگرنه دانه من چو آب، قطره درین هفت آسیا زده است ز پیش زود رود پای کوته اندیشی که تکیه در ره سیلاب بر عصا زده است برون ز بحر گهر می‌رود به دست تهی حباب وار گره هر که بر هوا زده است ز خواب امن کسی بهره می‌برد صائب که پشت پای به دنیای بیوفا زده است