صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۶

خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا بالش پر می‌شود سنگی که شد بالین مرا آهم از دل تا به لب جولان کند در لاله زار در گلو از بس گره شد گریه خونین مرا بس که ترسیده است از خواب پریشان چشم من می‌گزد چون مار و عقرب بستر و بالین مرا از گرانی سنگلاخ آرد برون سیلاب را کی شود سنگ ملامت لنگر تمکین مرا؟ در چمن چون از خمار باده گردم بی‌قرار تاک از دست نوازش می‌دهد تسکین مرا من که چون خورشید از خوانش به قرصی قانعم می‌کشد گردون چرا در خاک و خون چندین مرا؟ نیست از غفلت، نپردازم اگر دل را ز زنگ ترسم این آیینه روشن، کند خودبین مرا ز آب تلخ و شور، روی خود نگرداندم ترش تا چو گوهر استخوان در بحر شد شیرین مرا درک فکر نازک من شاهد فهمیدگی است می‌کند تحسین خود، هر کس کند تحسین مرا در مذاق من به است از خنده دندان نما اره گر بر سر گذارد جبهه پرچین مرا مستمع را می‌برد صائب کلام من ز هوش کیست تا آید برون از عهده تحسین مرا؟