صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۶۲

ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است پی کشیدن دل هر بنفشه قلابی است لباس تقوی ما را فروغ گل برقی است کتان توبه ما را شکوفه مهتابی است برای زیر و زبر کردن بنای صلاح هوای ابر و نسیم بهار سیلابی است ز برق و باد قدم وا کن که شبنم و گل به روی آینه از دست رفته سیمابی است اگر چه دولت بیدار گلشن است بهار برای مردم بیدرد، پرده خوابی است ز فکر ساقی و ساغر، حباب آسوده است هوا بر تنک ظرف، باده نابی است به کیش ما که وضو دست شستن از جان است ز خویش هر که تهی گشته است، محرابی است به هر رهی که روی، می‌رود به خانه حق ز هر دری که درآیی، ز معرفت بابی است به لاغری خط پاکی ز فربهی بستان وگرنه هر سر موی تو تیغ قصابی است به احتیاط سخن کن که دولت بیدار در آن حریم که صائب بود، گرانخوابی است