صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۶۵

به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است که حسن چهره بدیهی و حسن خط نظری است خموش باش که آن کوه و ناز و تمکین را خروش هر دو جهان خنده‌های کبک دری است ز خاکبازی اطفال می‌توان دریافت که عیش روی زمین در مقام بیخبری است مخور فریب عمارت درین خراب آباد که فرش خانه خرابان همیشه بال پری است مدار چشم اقامت ز عمر بی‌بنیاد که همچو ریگ روان، خرده‌های جان سفری است مکن به پرده دل راز عشق را پنهان که پرده داری حسن لطیف، پرده دری است درین ریاض به بی‌حاصلی قناعت کن که تازه رویی سرو چمن ز بی‌ثمری است مباش وقت سحر بی‌ستاره ریزی اشک که نور چهره گردون ز گریه سحری است شود شکستگی دل ز فیض عشق درست که مومیایی مینا، دکان شیشه گری است به داغ عشق قناعت کن از جهان صائب که دور خوبی گلهای بوستان سپری است