صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۶۸

شدم غبار و همان خارخار من باقی است توجه چمن آرا به این چمن باقی است هزار جامه بدل کرد روزگار و هنوز حدیث دیده یعقوب و پیرهن باقی است به رنگ و بوی جهان دل منه، تماشا کن که آه سرد و کف خاکی از چمن باقی است گذشت فصل بهار و چمن ورق گرداند همان به تازگی خویش داغ من باقی است دلیل این که سخن آب زندگی خورده است همین بس است که از رفتگان سخن باقی است چه شیشه‌ها که تهی شد، چه جامها که شکست به حال خود دل سنگین انجمن باقی است ز پادشاهی پرویز جز فسانه نماند هزار نقش نمایان ز کوهکن باقی است جواب آن غزل است این که گفت عرفی ما هزار شمع بکشتند و انجمن باقی است