صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۷۸

در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است نفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است حضور، لازم عشق خدایی افتاده است بود همیشه پریشان دلی که هر جایی است به خون خویش سرانجام می‌دهد محضر سیه دلی که چو طاوس در خودآرایی است ز خانه صورت دیوار می‌جهد بیرون به محفلی که مرا دعوی شکیبایی است کدام ظاهر و باطن موافق است به هم؟ دلش ز سنگ بود گر سپهر مینایی است ز چاه روی به بازار می‌کند یوسف ز خلق روی نهفتن تلاش رسوایی است درون سینه کند سیر، بر مجنون را ز بیقراری وحشت دلی که صحرایی است فغان که مردم کوته نظر نمی‌دانند که بستن نظر از عیب خلق بینایی است کجا ز سیلی خط هوشیار خواهد شد؟ چنین که چشم تو مشغول باده پیمایی است ز خط و زلف کند حلقه‌های چشم ایجاد ز بس که عارض او تشنه تماشایی است بهار عالم ایجاد نیست غیر سخن که سبزی پر طوطی ز فیض گویایی است درین جهان چو دوزخ اگر بهشتی هست که می‌توان نفسی راست کرد، تنهایی است تو از گرانی خود می‌کشی تعب صائب ز خار، باد صبا ایمن از سبکپایی است