صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۸

چشم شوخش می‌برد آرام و تسکین مرا می‌دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا گردش چشمی که من دیدم ازان وحشی غزال در فلاخن می‌گذارد خواب سنگین مرا پای گل را می‌گرفت از اشک خجلت در نگار باغبان می‌دید اگر دست نگارین مرا می‌شدی زنار خونین جوی شیرش بر کمر بیستون گر می‌کشیدی ناز شیرین مرا بعد مردن نیست حیرت گر ز سر گیرم حیات گر کنند از خشت خم احباب بالین مرا گر چه خون را مشک می‌سازم، سپهر تنگ چشم خون به منت می‌دهد آهوی مشکین مرا کرد تحسین رسایی‌های فهم خویشتن آن که تحسین کرد صائب فکر رنگین مرا