صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۸۱

ز داغ عشق مرا شد دل خراب درست اگر شکسته مه شد ز آفتاب درست مرو به مجلس می‌اگر به توبه می‌لرزی سبو همیشه نیاید برون ز آب درست به یک سفر نشود پخته آدمی هرگز به یک مقابله کی می‌شود کتاب درست؟ ز سیل حوادث سر پا برهنه بیرون رفت نشست هر که درین عالم خراب درست دل درست ز دنیا نمی‌توان بردن ز بحر چون به کنار اوفتد حباب درست؟ ازین که نسبت او کرده‌ام به ماه تمام ندیده‌ام به رخ یار از حجاب درست چه سود صبح وطن، سینه چاک غربت را؟ کتان پاره نگردد به ماهتاب درست شکست لازم طرف نقاب افتاده است ز فرهادها نبود فرد انتخاب درست هزار شیشه شکست و درست شد صائب نشد شکستگی دل به هیچ باب درست