صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۹۹

خراب چشم تو اندیشه عتابش نیست که می‌پرست غم از تلخی شرابش نیست بیاض گردن او در کتابخانه حسن سفینه‌ای است که حاجت به انتخابش نیست گلی است چهره خندان آن بهار امید که زیر پوست رگ تلخی گلابش نیست عجب که نامه امید من رسد به جواب که گر به کوه رسد ناله‌ام، جوابش نیست به چشم جوهریان رشته‌ای است بی‌گوهر ز عشق او رگ جانی که پیچ و تابش نیست بنای طاقت اگر کوه بیستون شده است حریف جلوه ناز گران رکابش نیست ملایمت طمع از زاهدان خشک مدار که هر گلی که ز کاغذ بود گلابش نیست نداده‌اند ترا چشم خرده بین، ورنه کدام نقطه که در سینه صد کتابش نیست؟ چراغ شهرت پروانه عالم افروزست وگرنه کیست که او داغ یا کبابش نیست؟ ز روی خلق کجا شرم می‌کند صائب سیه دلی که ز کردار خود حجابش نیست