صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۰

برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا بس بود چون لاله داغی یادگار او مرا یک دهن خمیازه‌ام چون زخم، بی‌شمشیر او عالم آب است تیغ آبدار او مرا خط باطل می‌کشد بر صفحه آیینه‌ها گر دل روشن کند آیینه دار او مرا می‌کند گرد یتیمی آب گوهر را زیاد نیست گردی بر دل از خط غبار او مرا خون من خواهد گرفت از دامن او گرد من کرد اگر با خاک یکسان انتظار او مرا می‌کنم از نامه و پیغام، اظهار حیات سخت جانی کرد آخر شرمسار او مرا صائب از خشم و عتاب او ندارم شکوه‌ای خوشترست از صد گل بی‌خار، خار او مرا