صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۲

جلوه برقی است در میخانه هشیاری مرا از پی تغییر بالین است بیداری مرا چون فلاخن کز وصال سنگ دست افشان شود می‌دهد رطل گران از غم سبکباری مرا تا نیابم در سخن میدان، نمی‌آیم به حرف همچو طوطی لوح تعلیم است همواری مرا نیست چون ریگ روانم در سفر واماندگی راحت منزل بود از نرم رفتاری مرا بس که چون آیینه دیدم از جهان نادیدنی نیست بر خاطر غبار از چرخ زنگاری مرا مرد بی‌برگ و نوا را کاروان در کار نیست می‌کند چون تیغ، عریانی سپر داری مرا گوسفندی از دهان گرگ می‌آرد برون هر که چون یوسف کند ز اخوان خریداری مرا بس که می‌سوزد دلش بر بی‌قراری‌های من شمع بالین می‌شود انگشت زنهاری مرا نیست غم از تیر باران جوشن داود را می‌کند عشق از غم عالم نگهداری مرا نسبت من با گنه، آیینه و خاکسترست روسفیدی هاست حاصل از سیه کاری مرا نیست صائب چاه و زندان بر دل من ناگوار همچو یوسف می‌فزاید عزت از خواری مرا