صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۲۴

ز ناله گر دل بی‌برگ ما نوا می‌داشت چو غنچه از گره خود گرهگشا می‌داشت خبر ز عشق ندارد دل فسرده من وگرنه آتش سوزنده زیر پا می‌داشت هزار قافله هر دم ز خود سفر می‌کرد اگر ز خویش سفرکرده نقش پا می‌داشت به گرد چشم تو خواب غرور کی می‌گشت؟ شکست شیشه دلها اگر صدا می‌داشت کجاست صائب آتش نفس، که وقت مرا همیشه خوش به سخنهای آشنا می‌داشت