صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۳

تر نسازد گریه‌های ابر نیسانی مرا جوهر دیگر بود در گوهرافشانی مرا چون نباشم یک سر و گردن بلند از آفتاب؟ می‌کند زخم تو بر گردن گریبانی مرا گر نمی‌شد دانه خال تو خضر راه کفر سبحه می‌انداخت در دام مسلمانی مرا در قیامت هم نخواهم از عتابش شکوه کرد زین زبان بندی که کرد آن چین پیشانی مرا عشق تا دست نوازش بر سر دوشم کشید عمر چون کاکل به سر شد در پریشانی مرا از هوا گیرد خطر را کشتی من چون حباب هر نسیمی می‌تواند کرد طوفانی مرا ظاهرم گو جلوه گاه صورت دیبا مباش بس بود آیینه سان تشریف عریانی مرا