صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۳۳

فغان که گرد سر او نمی‌توانم گشت چو زلف بر کمر او نمی‌توانم گشت همیشه گرد دلش بی‌حجاب می‌گردم اگر چه گرد سر او نمی‌توانم گشت ز بس که تیر نگاهش بلند پروازست ز دور در نظر او او نمی‌توانم گشت مرا ز بی‌پر و بالی غمی که هست این است که گرد بام و در او نمی‌توانم گشت ازان ز هر دو جهان بیخبر شدم صائب که غافل از خبر او نمی‌توانم گشت