صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۳۹

اگر ز دیده‌ام ای سروناز خواهی رفت چگونه از دلم‌ای دلنواز خواهی رفت؟ به نور عاریه، ای ماه نو چه می‌بالی؟ که در دو هفته به خرج گداز خواهی رفت میان مسجد و میخانه هیچ فرقی نیست به این حضور اگر در نماز خواهی رفت گذشت عمر تو در فکر چاره جوییها ز چاره کی به در چاره ساز خواهی رفت؟ نرفت شانه به صد پا ز زلف یار برون تو چون به این ره دور و دراز خواهی رفت؟ ز حسن عاقبت مرگ اگر شوی آگاه نفس گداخته‌اش پیشواز خواهی رفت چنین که واله طفلان ز سادگی شده‌ای به خرج ابجد عشق مجاز خواهی رفت رسید عمر به انجام، تا به کی صائب نفس گسسته به دنبال آز خواهی رفت؟