صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۴۹

دلم ز گریه مستانه هم صفا نگرفت فغان که آب شد آیینه و جلا نگرفت نیامد از ته حرف شکوه‌ام به زبان شرر ز آتش آسوده‌ام هوا نگرفت کجا به مردم بیگانه انس می‌گیرد؟ رمیده‌ای که سلامی ز آشنا نگرفت ز چشم، کاسه دریوزه سیر چشمی من به رنگ بی‌بصران پیش توتیا نگرفت ز مد عمر، نصیبش سیاهکاری بود کسی که سرخط مشق جنون ز ما نگرفت شود به باد کجا حکم او روان چون آب؟ سبکروی که هوا را به زیر پا نگرفت بس است سایه تیر تو استخوان مرا مرا به زیر پر و بال اگر هما نگرفت کجا رسدبه گریبان مدعا صائب؟ که دست کوته ما دامن دعا نگرفت