صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۵۰

شب گذشته دل از زلف پر شکن می‌گفت غریب بود، ز حب الوطن سخن می‌گفت گهر چو کرد وداع صدف عزیز شود عزیز مصر به یعقوب این سخن می‌گفت اگر پیاله سراپا دهن نمی‌گردید که حرف بوسه ما را به آن دهن می‌گفت؟ ازان خموش به کنجی نشسته بودم دوش که شرح حال مرا شمع انجمن می‌گفت هلال واری ازان سینه دید و رفت از دست گلی که روز وز شب از چاک پیرهن می‌گفت همیشه آه هوادار لاله رویان بود نسیم تا نفس آخر از چمن می‌گفت چو غنچه مشت زری عندلیب اگر می‌داشت هزار نکته رنگین به یک دهن می‌گفت