صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۶۴

کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟ خونی که می‌خوریم زیاد از دهان ماست خاری است غم که در دل ما ریشه کرده است ماری است پیچ و تاب که در آشیان ماست روی فلک سیاه ز گرد گناه ما پشت زمین به کوه ز خواب گران ماست خطی که گرد خود ز خرابی کشیده‌ایم در موج خیز حادثه دارالامان ماست احوال خود به گریه ادا می‌کنیم ما مژگان چو طفل بسته زبان ترجمان ماست گردون به گرد ما نرسد در سبکروی برق آتش فسرده‌ای از کاروان ماست تنها نه‌ایم در ره دور و دراز عشق آوارگی چو ریگ روان همعنان ماست زلفی که می‌کشد به کمند آفتاب را در پیچ و خم ز جوهر تیغ زبان ماست در کلبه قناعت ما نیست چون منع هر کس که می‌خورد دل خود، میهمان ماست دیوار می‌نهد به ره سیل تندرو گرد کسادیی که پی کاروان ماست از اشک ماست پنجه خورشید در نگار خونابه فلک ز دل خونچکان ماست روشن شده است آینه ما به نور عشق خورشید خال عیب رخ دودمان ماست (در خون کشیده است ز غیرت بهار را رنگ شکسته‌ای که به روی خزان ماست) صائب گه مناظره از مور عاجزیم گردون اگر چه عاج ز تیغ زبان ماست