صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۸۱

در بحر شعر، خامشی از لاف بهترست دست بلند، حجت عجز شناورست رنگین ز پیچ و تاب شود چهره سخن از خون نصیب تیغ به مقدار جوهرست مهر از جهان ببر که غذای لطیف او خونی است در لباس، اگر شیر مادرست صبر گران رکاب نیاید به کار عشق در بحر بیکنار چه حاجت به لنگرست؟ بر دل غبار کلفت ایام بار نیست گوهر میان گرد یتیمی نکوترست از عالم جهات، امید نجات نیست بیچاره مهره‌ای که گرفتار ششدرست دل جلوه گاه حسن به اقبال عشق شد آیینه روشناس جهان از سکندرست زان جلوه‌ها که سرو تو در کار باغ کرد طوق گلوی فاختگان خط ساغرست سرچشمه‌ای که خضر ازو چشم آب داد در زیر دامن خط سبز تو مضمرست صائب ز خاک چاشنی قند می‌برد موری که محو حسن گلوسوز شکرست