صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۹۳

وحدت سرای دل به جهانی برابرست هر گوشه‌اش به کنج دهانی برابرست هر شعر آبدار که دل می‌برد ز جا هر مصرعش به سرو روانی برابرست دل تازه می‌شود ز شراب کهن مرا این پیر زنده دل به جوانی برابرست آن طفل شیرمست که دیوانه‌اش منم هر سنگ او به رطل گرانی برابرست از پیچ و تاب، موی بر آتش نشسته‌ای است هر دیده را که مور میانی برابرست در دیده‌ای که هست ز بینش شراره‌ای هر لاله‌ای به سوخته جانی برابرست باشد سبک چو قلب زراندود پیش ما هر نوبهار را که خزانی برابرست خورشید بی‌صفا نشود از غبار خط تا دیده ستاره فشانی برابرست غیر از توای نگار ز سیمین بران کراست در پیرهن تنی که به جانی برابرست؟ آسوده از ملامت خلقم که حرف سخت تیغ مرا به سنگ فسانی برابرست پیش کسی که صائب ازین خاکدان گذشت تسخیر دل به ملک جهان برابرست