صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۰۳

صبح امید من نفس سرد من بس است چشم سفید، روزن بیت الحزن بس است دستم غبار دامن پاکان نمی‌شود بویی مرا ز یوسف گل پیرهن بس است تر می‌شود به نامه خشکی دماغ من برگ خزان رسیده مرا از چمن بس است عنوان بود نمکچش مکتوب سر به مهر زان غنچه لب وظیفه من یک سخن بس است زان میوه‌ها که وعده به فردوس داده‌اند ما را به نقد، نکهت سیب ذقن بس است پروانه وار سوختن از بی‌مروتی است آن را که روی گرمی ازین انجمن بس است از شغل دلخراش تو بدنام گشت عشق نقشی دگر بر آب زن‌ای کوهکن، بس است محتاج نیستم به سپرداری کسی جوهر دعای جوشن شمشیر من بس است صائب ز بلبلان نشود گر صدا بلند کلک سخن طراز هم آواز من بس است