صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۱

دردمندی سر به گردون می‌رساند آه را می‌فزاید پیچ و تاب این رشته کوتاه را قطع صحرای عدم را عمر جاویدان کم است من به جان بی‌نفس چون طی کنم این راه را؟ در به روی طالب حق می‌شود از ذکر باز نیست جز این حلقه دیگر حلقه آن درگاه را باعث افزایش روشن ضمیران کاهش است کز شکست خویش باشد مومیایی ماه را می‌شود چشم من حیران هم از دیدار سیر از تهی چشمی اگر یوسف برآرد چاه را پیش ازین صائب دلم در قید حب جاه بود ریشه کن کرد از دل من عشق، حب جاه را