صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۲۲

احوال دل ز دیده خونبار روشن است حال درون خانه نمایان ز روزن است روشندلان همیشه سفر در وطن کنند استاده است شمع و همان گرم رفتن است در انتظام کار جهان اهتمام خلق مشق جنون به خامه فولاد کردن است جوهر بس است بیضه فولاد را حصار آن را که دل قوی است چه حاجت به جوشن است؟ دست و دهن اگر چه نماید تنور رزق نسبت به دست کوته ما چاه بیژن است شستن به اشک، گرد کدورت ز روی دل آیینه را به دامن‌تر پاک کردن است ظالم به مرگ سیر نگردد ز خون خلق در خواب، کار تشنه لبان آب خوردن است دل چون کمال یافت نهد پای بر فلک چون دانه خوشه گشت رجوعش به خرمن است صائب ز خود برآی که شرط طریق عشق گام نخست از خودی خود گذشتن است