صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۳

هست در نقصان تمامی‌ها دل آگاه را مومیایی از شکست خویش باشد ماه را پرده دار نقص شد کوته زبانی‌ها مرا جامه کوتاه، رعنا می‌کند کوتاه را حرف می‌آید به دشواری برون از خامه‌ام قیمت کم کرد بر یوسف گوارا چاه را گر چه از خوابیدگی پایان ندارد راه عشق می‌توان کوتاه کرد از پیچ و تاب این راه را گر چنین بر گرد رخسار تو خواهد گشت خط هاله خواهد بر کمر زنار گشتن ماه را جذبه توفیق خواهی، در سبکباری بکوش کهربا با دانه نتواند ربودن کاه را شمع‌ها را گر چه باد صبح می‌سازد خموش می‌کند روشن نسیم صبح شمع آه را قامت خود صائب از بار عبادت حلقه ساز باز اگر خواهی به روی خود در الله را